Moja babula, Jadwiga Warmińska, była aktorką teatralną i kabaretową. Nigdy nie występowała w telewizji ani w filmach, choć o tym marzyła skrycie przez cale życie. Nie była także bardzo wybitną aktorką, po prostu etatowa aktorka niedużego teatru. Jej pierwszy mąż Julian najpierw zginął podczas powstania warszawskiego, ale ten fakt udało mi się osobiście zmienić. Dzięki mojej pomocy Julian przeżył powstanie, odnalazł Babule i w miarę szczęśliwie przeżyli wspólnie kilka powojennych lat. Nie mieli dzieci. Julian porzucił Babule dla jej technika dentystycznego, z którą uciekł na Śląsk. Babula rozpaczała nieco, ale wkrótce zakochała się sie w jednym z pracowników technicznych teatru, wyszła za niego i urodziła moją mamę. Mój dziadek zginął tragicznie  w Polowie lat siedemdziesiątych, przygnieciony dekoracja do spektaklu "Sen nocy letniej", która spadła na niego podczas próby generalnej przedstawienia. Babula nigdy nie otrząsnęła sie z tej straty. Ratował ja alkohol spożywany w niedużych, ale regularnych dawkach oraz życie towarzyskie. Babula była bardzo oszczędna, podczas wojny udało jej sie ocalić cześć biżuterii matki, która pochodziła z arystokratycznej rodziny, była jednak liberalna i kochała bohemę, wiec przychylnie patrzyła na aktorskie aspiracje swojej córki a mojej mamy. Biżuteria i oszczędności po śmierci Babuli w Skolimowie przeszły na moją mamę, która stała sie nagle całkiem bogata i kupiła dla nas luksusowy apartament w strzeżonym osiedlu na Zaciszu. 

Jeśli chodzi o moje życie to raczej nie mam przyjaciół w realu. Najbardziej interesują mnie gry komputerowe. Mimo młodego wieku cechuje mnie analityczny umysł a we wszelkich decyzjach kieruję sie przede wszystkim logiką. Lubię mange, najbardziej serial Evangelion. Wolny czas spędzam głownie w Internecie. Próbuje pisać swoje programy, ale na razie umiem zbyt mało, choć szybko sie uczę. W przyszłości - choć nie jest to sprecyzowane - chce zajmować sie informatyka. Lubię horrory, najbardziej interesuje mnie przyglądanie sie jak zostały zrobione. Nie boję się, raczej oglądam, aby je analizować.

W życiu realnym jestem osobą samotną. Tęsknie za ojcem. Nigdy nie potrafiłam nawiązać naprawdę bliskiego kontaktu z rodzicami, a po odejściu ojca poczułam sie winna i odrzucona - to sprawiło, że jeszcze bardziej zamknęła sie w sobie.

Moją ulubioną zabawką z dzieciństwa był odkurzacz. Wykorzystywałam go, jako pojazd kosmiczny, maszynę do robienia wiatru i zmieniania pogody, albo mechanicznego potwora -pożeracza Lego. Rura od odkurzacza w moich zabawach występowała tez samodzielnie, jako anakonda lub tunel podprzestrzenny, którym bohaterowie moich zabaw przemieszczali sie do równoległych rzeczywistości. Odkurzacz został mi zakazany przez mamę, po tym, jak usiłowałam odessać nim wódę z wanny?